Het is elk jaar weer een uitdaging om een vakantie te vinden die leuk is voor het hele gezin: vermaak voor de kinderen, lekker weer, avontuur én ontspanning (ook voor de ouders). Maar afgelopen zomer vonden wij de perfecte combinatie: een flottielje zeilvakantie.
In eerste instantie dachten we: wij kunnen helemaal niet zeilen, dit is vast niks voor ons. Maar de foto’s en verhalen van eerdere reizigers maakten ons nieuwsgierig. En zodoende stonden we deze zomer op het vliegveld met enige verwachtingen, maar vooral ook het kriebelende gevoel van een nieuw avontuur. De kinderen hadden net zoveel zin: op een boot slapen? Wow! Met grote ogen en brede grijzen keken ze vanuit het vliegtuigraampje naar de zee waar we de komende week op zullen verblijven.
Na een korte vlucht, bustocht en ferry kwamen we aan op Aegina, waar onze zeiltrip begon. Het Portokali-team ontving ons met net zoveel enthousiasme als waarmee wij aankwamen en de schipper maakte ons wegwijs op de boot. Terwijl hij de kinderen wat knopen leerde leggen, pakten wij onze spullen uit en haalden wat boodschappen.
In de gezellige haven keken onze kinderen van zeven en tien hun ogen uit. Met acht boten in het flottielje was het meteen gezellig: zes boten met gezinnen, een boot met twee stellen en een met een ouder gezin. ’s Avonds aten we samen op het strand en leerden we iedereen kennen. Die ochtend nog in het vliegtuig, en nu met ons voeten in het zand ondergedompeld in de Griekse ontspannen sfeer, alsof we al dagen waren. De Schippers en flottieljeleiders schoven ook aan en vertelden het een en ander over de komende trip.
De ochtenden startten we met een briefing: iedereen verzamelde zich op een terras of aan boord en de flottieljeleiders vertelden wat de dag zou brengen. Wat doet het weer, hoe staat de wind, naar welk eilandje zetten we koers en waar zijn mooie baaien voor tussenstops. Terwijl de kinderen op de boot of het strand speelden, genoten wij van koffie en verse jus. Daarna: trossen los en op naar het volgende eiland.
Dat ritme herhaalde zich iedere dag: een nieuwe bestemming. Maar verder wist je nooit precies wat er zou komen. En dat was juist de charme. Met een schipper aan boord kon je heerlijk relaxen en genieten van de open zee. Hij leerde ons de basisprincipes van zeilen, liet de kinderen af en toe meehelpen en wist de leukste verhalen en weetjes te vertellen over de eilanden die we passeerden.
Middagen brachten we meestal door in een baai, waar de meeste boten van het flottielje samenkwamen. Anker uit en zwemmen maar! De kids zochten elkaar op en gingen snorkelen, suppen en sprongen eindeloos van de boot af. Van de schipper hadden we tips gekregen voor makkelijke, maar lekkere lunches aan boord. Griekse salade en pita’s met tzatziki en andere dips werden opgepeuzeld in de kuip. Daarna lazen we een boek op het dek, maakten een praatje met andere ouders of dronken koffie bij de buren waarna we terug zwommen naar ons eigen boot.
Eén keer lunchten we midden op de open zee. Zeilen in, motor uit en dobberen maar. De stilte en vergezichten maakten dat een spectaculaire lunch. Daarna hingen we met z’n allen met een lijn achter de boot, terwijl de motor langzaam draaide. Ik heb de kinderen nog nooit zo onder de indruk gezien, en het mooiste moest toen nog komen…
Op een ochtend, toen de zee zo glad was als een spiegel, zag de jongste opeens een vin boven water komen. Niet veel later was de boot omringd door dolfijnen! Ze sprongen en zwommen met ons mee alsof we onderdeel van hun groep waren!
De schipper hield de dolfijnen in de gaten en bleef met ze meevaren, terwijl wij als gezin voorop het dek volop van dit moment konden genieten… Zoiets vergeet je nooit meer.
Er werd natuurlijk ook genoeg gezeild! En alhoewel we dat nog nooit hadden gedaan en niet wisten wat we ervan konden verwachten, vonden we het geweldig. Sterker nog: we zijn nu van plan om ons vaarbewijs te halen! Zelfs de kinderen vonden het leuk om te helpen.
Ik had nooit gedacht dat we met z’n allen een gezamenlijke hobby zouden vinden. En zeker niet eentje waarmee we de komende jaren zulke reizen kunnen maken!
Tegen het einde van de middag kwamen we meestal aan op onze nieuwe bestemming. Levendige haventjes vol restaurants en winkeltjes tot kleine, idyllische plekjes met slechts één taverne en wat vissersbootjes – elke keer weer wat anders. We slenterden door de havenplaatsjes, gingen winkeltjes af voor souvenirs, haalden ijsjes, en terwijl de kinderen bij elkaar op de boten speelden, genoten wij van een drankje op het terras. Daarna schoven we met z’n allen aan tafel voor de heerlijke Griekse keuken.
Alhoewel het non-stop genieten was, sprong één avond er toch echt bovenuit. Die nacht lagen we niet in een haven, maar in een afgelegen baai. Samen met alle andere boten vormden we een vlot, waardoor je makkelijk van boot naar boot kon klimmen. De kinderen sprongen in het water of speelden een spelletje op het voordek, de ouders lazen een boek of borrelden in de kuip. Daarna was het tijd voor een picknick op het water. Salades, pasta’s, vis en vlees voor op de barbecue achterop de boot, wijn, brood en dipjes – elke boot zorgde voor wat lekkers. En na de betoverende zonsondergang volgde een sterrenhemel zoals we nog nooit eerder gezien hadden. De kinderen sliepen buiten op de banken in de kuip en doken de volgende ochtend met zijn allen het water in. Ze hadden werkelijk de tijd van hun leven.
Op vakantie gaan met het gezin is altijd bijzonder. Zeker met jonge kinderen koester je het extra erg. Maar deze reis heeft al onze andere vakanties overtroffen. De gezelligheid van de groep, nieuwe vrienden voor zowel de kinderen als voor ons en wat we allemaal wel niet samen beleefd hebben… Het voelt alsof we weken zijn geweest: we hebben zoveel gezien en meegemaakt.
Hier gaan we nog lang van nagenieten. (En eerlijk gezegd ook weer naar uitkijken: onze volgende flottieljevakantie staat alweer gepland!)
